Mobin

Mobin

Nihau!

Dank jullie wel voor de ongelofelijk lieve mailtjes, tips en raadgevingen.
Het heeft me wel verrast en blij gemaakt.

In de ondergoed winkel zien ze me ondertussen graag komen.
Ik heb er een lange onderbroek gekocht, twee paar wollen sokken, een dikke sous-pull en een flanellen pyjama.
De roze palmbomen op de muren van mijn kamer zien er al wat minder triestig uit. ‘k Heb ook om een extra donsdeken gevraagd. Nu heb ik er drie.
Verder loop ik op mijn gemak gelukkig te wezen onder de royale luxeparaplu van leraar Wang Zhi Ping die hij me zomaar zonder dat ik het moest vragen, helemaal uit zichzelf te leen heeft gegeven want het regent nu pijpenstelen. Ik moest ook voorzichtig zijn want met die regen zie je niet zo goed.
En nee, ik moet het écht niet weten, hoe goed het weer nu bij jullie is.


Nu zou ik jullie graag over Mobin vertellen.
Mobin is ‘a local farmer’ die bijklust als gids.
Hij spreekt bijna vlekkeloos Engels wat hier heel uitzonderlijk is, heeft nog drie tanden, lacht de vriendelijkste glimlach, is gemaakt van kwikzilver.
Hij sprak mij aan en vroeg of hij mij mocht gidsen doorheen het platteland en ik zei ja. Sindsdien zijn we de beste vrienden.

Hij is zo lief en wijs. Hij geeft en geeft zonder stoppen. Hij is iemand die de wereld rijker maakt.
Zelf heeft hij niets. Een fiets. En een waterbuffel.
‘Ofcourse I have a water buffalo!’

Eerst gaf hij verstandig en met veel geduld scooterles. ‘Practice a little bit more.’ En dan waren we weg, de stad uit.
Hij liet me de nodige waterbuffels zien (photo here yes please!), de mooie plekjes langs de rivier en een mandarijntjeskwekerij.
Hij wist natuurlijk de plezante weggetjes en was zo slim om mij uit het verkeer te houden.


Mobin kent de 24-vorm (dat moet toch weer willen lukken) en voert die mooi en kwiek uit, net zoals hijzelf is.
Heel sterk en stevig. Op een andere manier dan Wang Zhi Ping die meer elegant en verfijnd is.

Ik zei hem dat het verwarrend is om als student al die verschillen te zien. Wat moet je daarmee? Hij stelde mij gerust. Je doet het gewoon zoals je het nodig hebt, zegt hij. Hìj doet vb. nog een draaike met zijn pols als hij de haak uithangt. Niet omdat hij graag draaikes maakt maar om zijn pols soepel te houden.
Hij zegt: Je doet taichi zoals je zelf bent en naargelang wat je nodig hebt. Goed hé!
Jullie wisten dat natuurlijk al lang.

Moet je dààrvoor naar China gaan?
Ja mama, daarvoor ga ik nu naar China se.

Zaterdag gaan we weer op stap. No houses and lots of nature!
Maar dan met een scooter op naft (die andere was elektrisch) want het is bergop. Dan moet ik bij hem achterop want dat kan ik nog niet zegt hij. Ben benieuwd!

(Nog effe verder lezen want de moraal van’t verhaal moet nog komen.)
Vorige keer heb ik zò gezocht naar een gids want ik moest en zou het platteland rond Yangshuo zien. Echt heel erg yang.
Dat werd uiteindelijk een lange ellendige tocht met de fiets, in de hitte, op mijn eentje. En dat twee keer. Eén keer was nog niet genoeg.
Nu moet er niks, ben veel rustiger, lekker yin.
En op dag één springt Mobin in mijn armen. Ik kreeg alles wat ik wou en nog véél meer.
Dus (nu komt em) beste taichi-ertjes, luister naar onze Master Jan en draai nog maar wat rondjes pushing hands …

Héél veel Chinese groetjes,
Kate

ps.: Hoe kan het dat Mobin zo goed Engels spreekt?
Dertig jaar geleden (hij is 56) kwamen er in zijn dorp Amerikaanse vrijwilligers om de mensen op het land Engels te leren.
Dat heeft voor hem een enorm verschil gemaakt. Hij verdient er nu zijn brood mee. En hij is slim. Alleen weet hij dat niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *