Eerlijk waar II

Eerlijk waar II

Nihau!

Voor de jaloerseriken.

1.Er zijn al wat tranen gevloeid. Béken.
Maar geen rivieren meer. Ikke dit, ikke dat, blabla.

2. Ik mis mijn warme jas en mijn gele bottinnekes die nu ergens in Oelegem liggen.

3. Het was écht een hele scherpe bocht. En toen was ik efkes vergeten dat je de gas òpendraait zo naar onder. Dus bocht gemist, rechtdoor dan maar, récht in iemand’s garage. Gelukkig was er niemand.
Lelijk gevallen. Uit de garage gesukkeld. ’k Had mijn stuur nog steeds goed stevig vast (ha ja, want zo doe je dat met de fiets) dus ook de gas … Met scooter en al over een soort van laag, brokkelig muurtje. Twee blauwe knieën. Eén kapotte. Mobin helemaal ontdaan. How did you do that!?

4. De bamboescheuten, nudels with egg, rare rijstpap met vlees beginnen stilletjes aan naar hetzelfde te smaken.

5. Zonder de verbinding met jullie zou dit een heel ander verhaal zijn.

6.Wang zhi ping spreekt geen Engels en bedient zich graag van een uiterst efficient didactisch middel om iets uit te leggen:
de imitatie.
Echt … Plezant hoor. Hij deed mij na, met de nodige minachting. En wat zag ik staan?
Iemand die niet durft te kiezen. De armen flauwtjes opgeheven. Beetje jammerend. Hij kan echt heel goed imiteren. Niet het ene of het andere. What is this?!
Koleirig naar het park om te oefenen. Hij had nog gelijk ook.

7. De scootertocht met Mobin is op een domper uitgelopen. Geen hand voor de ogen kon je zien. Geen theeplantages, geen nature, alleen maar kou en dichte mist. Mobin was er het hart van in. Who can know that? Tja, …
Al bij al een luxe-dompertje.

8. Het jonge koppel.
Het was nu zo gezellig. Beetje qigong, beetje taichi, een spaarzaam woordje van Wang Zhi Ping af en toe. En toen kwam een jong koppel uit New York in hun dartele onschuld de boel even los schudden. Ze durfden alles. Op zijn stoel gaan zitten, in zijn oefenruimte komen. Ze werden gesoigneerd.
Gedaan verbinding, gedaan gezellig. Ik moest helemaal alleen verder oefenen. Geen together meer. Groen, geel en blauw van jaloezie zag ik.
Even mama-modus geprobeerd. Bah nee, ook niet.
Wang Zhi Ping één en al charme.
En toen zag ik het. Wat je geeft is wat je krijgt. Ik gaf hem stress en ik kreeg stress terug.
Zij gaven hem laughter en ze kregen laughter terug.
Sindsdien oefen ik rustig verder in mijn eentje en het is goed zo.

Maar dàt ga ik jullie allemaal niet vertellen hoor!


Intussen heeft zich de oplossing voor de koude aangediend onder de vorm van ‘local tea’.
Het is een soort grijs brouwsel gemaakt van thee en …? Water uit de rivier?
Er zitten knapperige bolletjes in, rijst, pindanoten en bieslook. Je brengt het op smaak met zout. En toch is het thee.

It makes your body HOT. Zei de hippe jongeling met wie ik een tafeltje deelde. Op minuscule krukjes. Zalig. Ja, wat je ziet is wc-papier. Op elk tafeltje staat een rol wc-papier te gebruiken als servet, netjes in een plastic doosje wel te verstaan.
Dat lépeltje!

Tot thuis!
Dààg!
Kate

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *